Geplaatst op 06-09-2010
Maandagochtend vertrokken we vanuit het gemoedelijke Bakersfield met ons 4-tjes (wij plus pa en ma Tiktak) naar het legendarische Las Vegas. Vegas is ooit ontstaan doordat iemand bedacht om letterlijk 'In the middle of nowhere' illegaal te starten met alles wat god verboden heeft. Ze dachten ermee weg te komen omdat ze toch ver van alles en iedereen vandaan waren. Het succes van het concept was echter zó groot dat het de schatkist dusdanig spekte dat ze ermee wegkwamen in het óh zo kuise Amerika.
We checkten in in The Mirage op Las Vegas Boulevard, waar je net als in de film, je sleutel van je auto afgeeft en je auto voor je wordt geparkeerd. Het went best snel hoor al die luxe:-).
Op Las Vegas Boulevard kijk je je ogen uit. Het Ceasars hotel is groter dan welk hotel in heel europa en het thema Ceasar is tot in de puntjes toegepast.
Van een beeldentuin tot oud romijns ogende zwembaden, fonteinen en natuurlijk is het casino met veel pompeuze oud romijnse pilaren en 1000 tal andere tirelantijntjes gedecoreerd.
Op de Las Vegas Boulevard (the Strip) staan de grote en bekendste hotels zoals Harrah's, Venetian, New York New York (met een echte achtbaan eromheen), MGM, Trump en het Bellagio's . Bellagio's is o.a. ook bekend van de film Oceans 11 en de enorme fonteinenshows.
Tegenover het Bellagio staat het Las Vegas Parijs gebouwd met een ware eiffeltoren en een Arc de Triompf. We vermoeden dan ook dat er vast Amerikanen zijn die vinden dat ze niet meer naar Parijs hoeven te gaan omdat ze al in Vegas zijn geweest.
Vegas is natuurlijk 100% nep en fantasie. Dit werd goed duidelijk omdat ze aan één van de gebouwen onderhoud pleegden en je dus heel goed kon zien dat de voorkant van gips en piepschuim is opgebouwd over de stalen constructie van het gebouw. Maar het ziet er zeker niet minder fraai uit.
Tegenover het Bellagio pakten we een terrasje (normaal is het hier veel te heet voor maar het was geheel niet te warm), waar we even heerlijk 'mensjes' gingen kijken. Op straat zie je schaars geklede dames in allerlei outfits lopen of staan; Van sexy bunny outfits tot opgedirkte cabaret dames waar je tegen betaling mee op de foto mag. De mannelijke figuranten zijn hier zeker ook niet in de minderheid van Elvis Presley tot aan Captain Jack Sparrow. De "Strip" is daarom deels ook te vergelijken met de Ramblas in Barcelona maar dan Amerikaans.
Het toppunt van kapitalisme was niet alleen in de gebouwen terug te zien. De ene vette auto na de andere reed voorbij. Wil je hier een beetje meedoen, dan moet je je minstens in een Limo laten rondrijden. Overigens zeggen ze wel eens dat de lengte van de rokjes een graadmeter is voor de economie. Hoe korter het rokje hoe beter de economie.
Tijdens een diner in het Bellagio's waar we vele dames voorbij zagen komen, hebben we met zekerheid kunnen concluderen dat de economie hier 'FAN-TAS-TISCH' gaat!
's Avonds moesten we natuurlijk net als de rest van Las Vegas een gokje gaan wagen. De 'fruitmachines' waren me niet gunstig gestemd, dan maar Black Jack proberen. Black Jack ging ons allen een stuk gunstiger af, ondanks dat een vette winst uitbleef.
Grand Canyon
De volgende dag kwamen we nar een goede 4 uur rijden aan bij de wereldberoemde 'Grand Canyon'. We hadden in Zuid Afrika de Fish River Canyon al gezien, maar deze canyon was toch écht weer heel anders! Veel meer kleuren en veel meer plateau's.
Woensdagochtend stond de wekker knettervroeg, met recht, want we gingen de Canyon met een helicopter in al zijn ochtendglorie aanschouwen. Het was een prachtig zicht alleen een beetje lafjes gevlogen; het was blijkbaar een restricted flight zone en dus geen spektaculaire duik in het ravijn. (Stiekem vonden we de coyote's en de elken (soort hert) die we 's ochtends vroeg over de weg zagen lopen eigenlijk net zo leuk...)
Na de vlucht en een ontbijtje gingen we de South Kiabab trail lopen (een trail direct de canyon in). Het national Grand Canyon Parc ligt op zo'n 2000 meter. De temperaturen zijn daarom niet die van een gloeiende oven. Echter naar mate je naar beneden loopt wordt het met iedere stap heter. In de Canyon zijn er daarom maar weinig planten en dieren die het er overleven.
De bomen zijn, net als in het zuidelijkste puntje van Argentinie (Ushaia) met zijn extreme klimaat, gedrongen en met vreemde kronkelende vormen. Bij uitstek wel een ideale plaats voor roofvogels zoals de inmens grote condor en diens voedsel: de altijd schattige grond-eekhoorn.
De enigszins stijle hike was 'easy going' (vooral naar beneden :-)). Het leek in de verste verte niet op een trail zoals bijvoorbeeld die van Nepal waar het pad -een pad is-, omdat het zo vaak belopen is. Het klinkt inmiddels cliché maar Amerika zou Amerika niet zijn als ze voor de verwende toerist hier niet een pad zouden hebben aangelegd! De viewpoints gaven een geweldig zicht over de Canyon. Ook de rotspartijen langs de route zijn fascinerend doordat je goed alle aardlagen en verschuivingen erin kan zien.
Natuurlijk moesten we ook de Canyon bij 'sunset' zien. Willem had een aardige verrassing; een Grand Canyon sunset borrel-picknick. Met een hapje en een drankje zagen we al borrelend de laatste zonnensstralen verdwijnen en de lucht roze-blauw kleuren. Prachtig!
Back in Vegas
Omdat het niet te doen is om vanuit Bakersfield ineens naar de Grand Canyon te rijden was Las Vegas ook weer een stop op de terugweg. Ditmaal was Las Vegas meer te vergelijken met een tosti-apparaat. Het was onmogelijk heet. De Serengeti is er echt niets bij. Na een noodzakelijke duik in het zwembad gingen we op chique, want we zouden naar het spectakel 'O' van Cirque du Soleil gaan.
We hadden geen idee wat we moesten verwachten of wat het precies was. Het zou iets met fantasie en acrobatiek zijn. Bij het openschuiven van de gordijnen zagen we dat het podium bestond uit een groot zwembad welke weer omgetoverd kon worden in een podium. Overal kwamen schoonzwemmers, acrobaten (vliegend of duikend door de lucht), attributen of decoorstukken te voorschijn en de meest fantasie volle acts volgde elkaar vliegensvlug op.
Nou ben ik toch behoorlijk creatief, maar ik moet eerlijk bekennen dat er maar een woord van toepassing is over de menthale staat waarin ik mij begaf na het zien van al deze creatieve uitspattingen: "flabbergasted"!
groetjes en liefs,
Inge & Willem
2 reacties | Reageer
Geplaatst op 03-09-2010
Ergens in 1820 vond de eerste Amerikaan olie in Bakersfield. Wat men toen nog niet realiseerde, was dat Bakersfield het grootste olieveld van heel Amerika is. Door de verschuiving van de aardlagen, is de rijk aan organische zeebodem droog komen te liggen en was in die tijd mogelijk om de olie uit de grond te halen. Bakersfield is een stad die ligt tussen de bergen. Het is eigenlijk een van origine kurkdroge woestijn.
Respect voor de aller eerste bewoners en vooral de mensen die in de hitte en droogte moesten werken.Vooral omdat er geen druppel water te vinden was. Er werd daarom ook wel eens gezegd dat een liter water net zo duur was als een liter olie.
De olie is de reden waarom Frank en Mariet hier voor 4 jaar zijn en wij daarom ook hier zijn. Mariet werd 40 werd en dit zou gevierd worden. En hoe! Haar idee was een diner op zijn Europees bij hun thuis in de tuin. Amerikanen kennen het lange tafelen geheel niet, ook het sociale eten als pas beginnen met eten als iederen zijn bord heeft en en pas de tafels afhalen als iedereen klaar is met eten.
Als je hier in een restaurant gaat eten, dan wordt je bord angstvallig in de gaten gehouden of je wel of niet klaar bent met eten. Het gevolg is dat zodra je het laatste stukje eten van je bord op je vork hebt geprikt, je bord al verdwenen is. Met hetzelfde gemak toveren ze de rekening uit hun broekzak en wordt deze op tafel gezet met de opmerking 'when it's convenient'. Afgezien van deze Speedy-Conzales-eet-mentaliteit zijn ze super beleefd en vriendelijk. Een waar voorbeeld voor Europa!
Mariet had de meest Europese restaurant in de omgeving gevraagd om te cateren. Ze waren ook duidelijk geinstueerd de borden te laten staan tot iedereen klaar is met eten. Ook moesten er flinke pauzes tussen de gerechten door zitten. Het leuke was ook dat er een wijnproeverij bijzat. Bij iedere gang kregen we blind een Franse en een Californische wijn bij. Ra Ra welke vind je zelf de lekkerste...
Ondanks dat we er maar een paar daagjes zijn geweest, hebben we aardig wat van Bakersfield gezien. Kinderen lopen hier niet naar school, hun voetbalveld of een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje uit de straat. Alles ligt hier mijlen ver uit elkaar. Met als gevolg dat je hier als toerist nog eens ergens komt als je alleen al met de kids meegaat naar school etc. Het gevolg is trouwens ook dat je hier geen kinderen op straat zult vinden. Ze spelen binnen of op een speciaal daarvoor ingericht park of sportveld.
Ook zijn we die giga olievelden gaan bekijken met duizenden ja-knikkers en hebben we in het historisch oliemuseum uitgebreid uitleg gekregen van Frank (onze olie-expert) hoe ze nu precies olie uit deze woestijn halen. We weten nu écht alles maar dan ook álles van olie. Chevron kan ons nu met een gerust hart aannemen als we zouden gaan solliciteren:-).
Het huis van Mariet en Frank staat net als vele huizen in een compound; een straat/blok huizen met een beschermende muur eromheen. De huizen zijn hier natuurlijk net als alles GIGA! Voor ieder kind een eigen zeer ruime slaapkamer, 3 badkamers is heel normaal en natuurlijk maai je je eigen gazonnetje niet, dat wórdt voor je gedaan. Oh en natuurlijk heeft bijna iedereen hier een eigen zwembad. Het klinkt misschien heel luxe dat zwembad, maar eigenlijk is het wel bijna een must hier om weer een beetje op temperatuur te komen. Het is hier zó vreselijk heet dat je maar één ding wil: een plons in het zwembad.
2 reacties | Reageer
Geplaatst op 30-08-2010
Hier in Amerika ontkom je er bijna niet aan om veel in de auto te zitten. Tot nu toe ontspringen we de dans heel aardig met name omdat we niet alles in 2 weken willen proppen. We zien liever iets minder, maar dan goed. Het is natuurlijk ook een stuk relaxter.
In de ochtend maakten we in Emerald Bay ons eerste hike(je). Emerald Bay is beroemd omdat in 1932 een schatrijke scandinavische dame de hele baai kocht. Omdat ze 's middags wat te doen wilde hebben liet ze een schattig theehuisje op het eilandje in het midden van de baai bouwen. Het is een prachtige baai, witte stranden turquoise water en stijle rotspartijen.
In de middag vertrokken we richting Yosemite Parc. Het asfalt is niet te vergelijken met de perfecte wegen in Nederland. Op zich ook weer niet vreemd als je ziet wat voor zwaargewichten hier over de weg gaan. Kleine caravans kennen ze hier niet, het zijn hele stadbussen genaamd; RUV's. Bizarder is eigenlijk dat ze deze Recreational Utility Vehicals (die groter zijn dan een vrachtwagen) al vanaf hun 16de mogen besturen met een simpel rijbewijs.
Het uitzicht wat aan ons voorbij trekt is erg afwisselend. Van grote rotsformaties, droog en dor vergeeld gras tussen de dan weer groene bomen, tot rivieren en eenzame grote 'mansions' op de toppen van de bergen. Men kent hier geen drukte en kent beide uitersten in het weer. 's zomers is het zómaar 40 graden en in de winter is alles bedekt met een dik pak sneeuw.
Onderweg moest er natuurlijk ook gegeten worden. We stopten in een dûrp waar we,ja wel,onze eerste Hotdog hebben gegeten. Je eet hier sauce en toelie waaronder een hotdog verstopt zit! Van zuurkool tot een soort pickalilly, yellow mustard en heel veel ketchup, alles stouwen ze erop.
Op de route lag ook nog Mono Lake. Mono Lake is bijzonder omdat zoutwater gijzers zeer vreemde sculpturen heeft gecreeerd, dus die moesten we natuurlijk even checken en het was ook een prima intermezzo.
Na 6 uur rijden rijden, waren blij dat we 's avonds eindelijk in Yosemite Parc aankwamen. Vooral omdat het allemaal op een slakken tempo gaat van 80 Km pu. Wij dachten in een tentenkampje te zitten. Nou laat dat 'je' maar weg. Het was gewoon een compleet dorp! Curry Village is echt een GIANT Camp.Onze tent zat helemaal aan de buitenrand van het dorp, dus meer kans om beren te spotten.
Wat later op de avond hoorden we een uitzinnig geschreeuw en gerammel met pannen! Dát kon maar 1 ding betekenen; Een beer! Wij er natuurlijk direct achteraan! Een minuut later zagen we het prachtdier! Zo'n 120 cm hoog op zijn poten en met een flufie vacht. We hadden dus direct al onze eerste beer gezien!
Yosemite Parc telt ruim 3000 km2 en bevindt zich in de Sierra Nevada (bergrug). De botsende aardlagen in California zorgen dan ook voor spetterende bergpartijen. Yosemite is een heerlijk park. Wel moet je niet te veel de 'easy' routes lopen, want dan loop je over geasfalteerde weggetjes, met iedere 2km toiletmogelijkheden. Er stonden nog net geen hotdogkramen.
Eenmaal iets hoger richting de Vernon Fall werd het een stuk rustiger. De vergezichten op de watervallen en bergen waren prachtig. Je moest er echter wel wat voor over hebben, want het ging zeker niet vanzelf. Het was allereerst erg warm en behoorlijk stijl (600 meter omhoog) maar het was zeker de 6 uur hiken allemaal waard.
De ochtenden zijn hier ook erg vermakelijk. De eekhoorns weten dat er gegeten wordt en dus zijn ze uiterst alert op iedere broodkruimel die gemorst wordt. Sommige (vooral de vetten eekhoorns; hoe zou dat nou toch komen?) zijn geheel niet mensenschuw en springen zowat op je schoot en gaan op hun achterpoten staan in de hoop dat ze die boterham zowat uit je mond kunnen eten. Bizar!Er was er zelfs eentje als je hem maar een groter stukje gaf, dan vond het hij prima als je hem aaide.
Uiteraard mag je de dieren hier niet aanraken, maar met de eekhoorns nemen ze het hier niet zo nauw. Het feit dat de 'do not touch' regels goed worden gehandhaafd was te merken met herten en bokken. Het was even alsof we weer op de galapagos waren. De herten en bokken zonder angst tussen de mensen in het gras te grazen of lagen lekker een tukkie te doen. We zagen zelfs 2 herten met 2 kleintjes met van die schattige witte stipjes....Ahhhh wat lief...
De tweede dag zijn we naar Mirror lake gegaan en de laatste dag heeft Willem (de échte berggeit van ons twee) een 'very streneous' hike van een uur of 8 alleen gedaan, terwijl ik lag te tukken aan het water:-)
Na 4 nachten geslapen te hebben in de (bijna) openlucht, met rondscharrelende black bears, duizenden chipmonks, watervallen en 'enormous' trees vertrokken we naar onze volgende bestemming; Bakersfield.
4 reacties | Reageer
Geplaatst op 23-08-2010
Vanuit San Francisco vertrokken we met onze enorm grote gehuurde bolide. Het huren van een auto is trouwens een ervaring 'an sich', maar ook eentje waar je hier heel veel geduld voor moet hebben. Ondanks dat de Nederlanders het meest verknocht zijn aan papieren magazines en uitgevers zeggen dat 'the Dutch love their paper' gaat datzelfde liedje hier zeker op.
We hadden een digitale voucher, maar dat was natuurlijk niet zoals ze dat gewend waren. Je moet in Amerika dingen vooral niet ietsje anders willen, dan kan hun "systeem" het al gauw niet meer aan. Toch apart dat de meerderheid van Amerika gestemd heeft op 'Change, Yes we can' maar wellicht dachten ze bij het stemmen, yes we can but NOT ME. Maar goed 1 uur later hadden we het pdf-je afgedrukt op het o zo geliefde papier. Want tja waar vind je tegenwoordig nog een internetcafé met printers met al die smartphones en Free WIFI.
Die kleine mini-laptop is trouwen wel écht een uitkomst. Overal is hier onbeveiligd internet, dus we kunnen overal gemakkelijk even een hotelletje of iets online boeken. Super handig.
Ondanks de gratis internetverbindingen gingen we toch heerlijk ouderwets op de bonnefooi naar onze volgende bestemming.
De Wijnstreek van California! Het droge en warme klimaat leent zich uitstekend voor mooie wijnen.We reden het eerste dorp in; YountVille. Een schattig dorpje waar zonder overdrijven 1 fte per 10m2 werkzaam is in het groenbeheer! Ieder sprietje gras had exact dezelfde lengte en met een kaarsrechte rand aan de borderzijde. Verder was alles tot in de puntjes verzorgd. Rozenperkje hier en een lavendelperkje daar. Hoezo wordt hier veel geld verdiend! We waren al gewaarschuwd dat deze Napa streek niet representatief is voor de rest van Amerika.
De kosten van de gelijkgeknipte grassprietjes en de rozenperkjes waren dan ook in alle prijzen verdisconteerd, een simpel Bed & Breakfast hanteert prijzen vanaf 175 USD. Maar dat alles mocht de pret niet drukken. Het voordeel van deze wijnstreek is dat ze hier dol zijn op alles wat 'Frans' is. Met als gevolg dat we bijzonder lekker hebben gegeten bij Bouchan. Eindelijk heerlijk vers gebakken brood ipv dat zoete fabrieksbrood. Of in de tuin een Frans truffel-geitenkaasjes een wijntje erbij en het was helemaal fantastisch.
Overdag zijn we naar het State Park Red Woods geweest. Zoals eerder al geschreven: dingen zijn hier buiten proporties groot. Dit geldt dus ook voor de bomen, de dennenappels en zelfs voor de eekhoorns. Je zou bijna gaan denken dat ze de bomengrootte ook gemanipuleerd hebben, zó groot zijn ze! Tussen deze reuze bomen werden we ineens opgeschrikt door een hoop geritsel. En wat zagen we daar echte Bambi's! Een Paps en Mams met kleine een mogelijk adoptie kleine, ze krijgen er toch altijd maar 1, toch? Maar er waren 2 kleine bambi's.
In de middag gingen we naar een van de grootste en beroemste wijnhuizen: Beringer! Wat een 'huge' wijnhuis! Niet te spreken over het optrekje van de familie. Ze vonden dat Duitsland mooie stenen heeft, dus hebben ze wat kuubjes steen overlaten komen...
Na Yountville vertrokken we op weg naar Lake Tahoe. Lake Tahoe ligt op een hoogte van 1800 meter, wat bijzonder hoog is voor een meer. Miljoenen jaren geleden ontstond het door de verschuivingen van aardkorsten waar door de bergen onstonden en grond wegzakte wat nu het meer is. Een vulkaanuitbarsting sloot het dal af en het regenwater heeft zo door de honderden jaren heen het meer gevuld. Dit van oudsher Indianen gebied is werkelijk prachtig, vooral als je zoals ikzelf van naaldbomen houdt. We checkten in in Historic Camp Richardson. Het kampterrein ( hotel en kampeerterrein) ligt aan het strand met een leuke strandtent met iedere dag live muziek waar ze heerlijke BBQ Burgers verkopen.
Het aparte van dit strand is dat er geen palmbomen maar naaldbomen staan. Ook zijn er geen schelpen te vinden, maar wel eenden, (Canadese) ganzen en zie je wasberen over de pier heen lopen! Het hele bos beweegt van de eekhoorntjes. Er zijn hier meer eekhoorns dan dat er vogels zijn. Maar die wasberenfamilies die 's avonds de restjes van het restaurant willen oppeuzelen zijn eigenlijk té schattig om te zien. Helaas hebben we trouwens geen beer gezien.
De black beer is een vegetarier en is daarom niet levensbedreigend voor de mens. Al breken ze wel in in leegstaande vakantiehuisjes. Er wordt dan ook veel gewaarschuwd om ze geen eten te geven, want een " A fed bear is a dead bear', eenmaal gevoerd komen ze terug en komt er een boswachter aan te pas. Hoe zouden die Grisley beren hier toch uitgestorven zijn...
Morgen gaan we nog wat watervallen bekijken en een route wandelen, en dan rijden we door naar Yosemite Park!
Liefs en groetjes,
Inge & Willem
p.s. we zijn de cardreader vergeten, dus we kunnen helaas (nog) geen foto's uploaden
9 reacties | Reageer
Geplaatst op 19-08-2010
Na een kort nachtje en een 11-urige vlucht landen we dan eindelijk in San Francisco. San Francisco, ook wel ‘the City’ genoemd ademt een mix van culturen en diversiteit uit vanaf het moment dat we voet aan wal zetten. Onze bed & breakfast op Ellis Street was een traditioneel San Francisco huis, zoals ze vaak in de film te zien zijn met heel veel tirelantijntjes aan de voorgevel met zo’n overdekte veranda.
Na een klein (jetlag) tukje gingen we een hapje eten. Regel 1, ga niet bij een Italiaans restaurant eten waar aziaten in de keuken staan. Ik kreeg al mijn twijfels toen ze vertelde dat de pasta kip met Cajun (Mexicaans) was gekruid en er chili noodles op de kaart stonden. Het onderbuikgevoel was niet geheel onterecht. De pasta met pesto was een ROOM-pesto-saus met een beetje pasta. Vanaf dit moment kijken we standaard eerst in de keuken of er bij bv een japanner ook daadwerkelijk en japanner in de keuken staat:-).
De volgende dag liepen we vanaf Union Square, het bekende downtown center, via Market Street naar Fishermans Warf. Fisherman’s Warf was ooit beroemd om zijn vis- en de import haven. Tegenwoordig staan de dokken er alleen nog voor de sier en hebben geen nut meer. Het opvissen van krab is echter gebleven en hoe! De Amerikanen zouden de niet de Amerikanen zijn als ze iets wat goed loopt niet nog verder commercialiseren om te zorgen dat het nóg beter loopt. (zie de route via:
http://www.a-trip.com/users/home/8043)
Fisherman’s Warf is uitgegroeid tot een groot circus! De boulevard ziet zwart van de mensen, artisten staan a la de ramblas in Barcelona te zingen of wat dan ook. Overal zie stalletjes waar je krab met een keuze uit 100 verschillende bereidingen kan bestellen en als klap op de vuurpeil hebben ze er ook nog een dorp van restaurantjes en allerlei winkels gebouwd op pier 39. Al met al lekker toeristisch dus!
De uitspraak big, bigger biggest klopt hier inderdaad! In de tijd van de kolonialisten van Amerika gebruikte ze als propaganda in Europa pamfletten met afdrukken van enorm groot fruit en groenten om de gedachte van het beloofde land extra te benadrukken. Maar eerlijk is eerlijk ze zijn deze belofte nagekomen wat betreft het fruit geheel nagekomen. Op pier 39 hebben we de grootste aardbeien, pruimen en perzikken ooit van ons leven gezien.
Vanaf Fisherman’s Warf kun je tevens Alcatraz zien liggen. Uit deze gevangenis die in de Bay of San Francisco ligt (en waar o.a. Al Carpone gevangen zat) is het niemand gelukt om er levend uit te ontsnappen. Inmiddels heeft deze gevangenis vele malen meer bezoekers gehad dan er ooit gevangenen hebben gezeten, er komen 1,5 mln toeristen per jaar.
Zoals gezegd Amerikanen weten zaken goed te hypen. Uiteraard is er een heel museum van gemaakt en kun je er met een boottour naar toe. Wij besloten om alleen de bay tour te doen om onder de beroemde Golden Bridge te varen. Het is inderdaad een mooi staaltje staal om naar te kijken.
Om San Francisco nog verder te ontdekken wilden we natuurlijk niet in zo’n toeristenbus zitten waar je dan een koptelefoon opzet. We wilden dit in ‘stijl’ doen, en huurden daarom een klein mini stadrace autootje (GoCart). Hiermee zijn we op ons gemakje o.a. het enorme Golden Gate park door gecrosst en langs het beroemde Alamo Square en Lombard Street gereden. Op onze laatste dag in San Francisco zijn we met de fiets nog even over de Golden Bridge gefietst en zijn we in Little Italy lekker gaan eten.
Groetjes en liefs,
Inge & Willem
5 reacties | Reageer
Geplaatst op 19-10-2009
Tipical Sud America
Galapagos is absoluut Zuid America op zijn best! Alles gaat door elkaar heen en de een weet niet wat de ander heeft afgesproken, waardoor het een ongeregeld zooitje wordt. Pas na een tijdje bedachten we ons; ´Oja we zijn in Zuid Amerika!'. Dat waren we ´even´ na zo'n 5 jaar reizen vergeten:-)!
GALAPAGOS ....
Vanuit het vliegtuig was het een hele onderneming om naar Isla Isabella, onze eerste Galapagos reisbestemming te gaan. Vanuit het vliegtuig in een bus, in een pont, in een taxi in een speedboot, in een busje naar het hotelletje. We waren ´s ochtends om 6 uur vertrokken vanuit Quito en we kwamen om 16.00 uur aan. De zee was ruw omdat we tegen de golven invaarde wat mening tourist een brokje in een zakje deed leggen, jaik!
Isla Isabella is het grootste eiland en ook het jongste. In 2004 was er nog een vulkaanuitbarsting. Het eiland is dus volledig vulkanisch en dat is overal te zien door vulkanisch gesteente. De kleine populatie van zo´n 2000 mensen heeft dan ook ontdekt dat je hier huizen van kan bouwen, of me decoreren zoals de steenstrips die wij thuis op de muur hebben zitten. Maar ook straatgrind van kan maken etc. Het eiland is nog weinig ontwikkeld. Er zijn trottoirs maar asvalt of straatstenen dan weer niet, gewoon wat strandzand. Frapant is ook dat als ze zijn begonnen met een huis te bouwen en het geld op is, dat ze er dan gewoon mee stoppen. Vaak is dan alleen de begane grond bewoond. De 1ste etage is dan helemaal verweerd door weer en wind. Als het huis op de begande grond dan niet meer voldoet beginnen ze simpelweg ergens anders te bouwen.
De tour die we geboekt hadden bracht ons met een klein gezellig gezelschap naar de 2se grootste krater in de wereld. Hij was 10 km doorsnede. Het was 1 grote zwarte vlakte, bijzonder om zo te zien. Vervolgens zijn we nog wat andere kraters en ook actieve kraters gaan bekijken. Helaas geen lava gezien maar wel hier en daar wat stoom en enorme opgedroogde lavatunnels. Het landschap leek wel een buitenaards geheel. Alleen maar zwarte vreemde rotsen gevormd door het lava.
Inmiddels leven er hier en daar wat lavahagedissen maar buiten dat is er geen leven te ontdekken.
Allerlei dieren te spotten op het strand
Op de Galapagos is een tijdverschil met NL van 7 uur met als gevolg dat we nog nooit zo gemakkelijk vroeg uit ons bedje kunnen komen. Jawel om 6 uur stipt waren we allebei klaar wakker. De zon was al op dus liepen we lekker op onze slippertjes naar het strand. Het was een spierwit lang gestrekt strand en het mooie was, en we waren de enige op het strand. Eenmaal op de pier zagen we bergen met Iguana´s. Je kon er gewoon naast gaan zitten. Of de staart aanraken en ze bleven gewoon zitten! Oke sommige liepen dan langzaam weg. Dat niet alleen voor ons ontdekte we ineens zwemmende pinguins. Die hele kleintjes. Oh ze waren zo schattig! Het hele spectakel werd nog eens even aangevuld met spelende zeeleeuwen en pelikanen.
Honderden Iguana´s en een kleine kitten
Tijdens een van onze tours zagen we op een steen grenzend aan de zee een miniscuul klein gestreept katje liggen te midden van allemaal hele grote Iguana´s. Katten zijn niet ´endemisch´ en verwoesten dus allerlei diersoorten. Zo is het ook ongelooflijk om te geloven dat mieren bijna de hele schildpadden populatie om zeep hebben geholpen! Bizar! Maar goed, het national park zou het beestje om zeep helpen omdat het de eieren van Iguana´s en andere endimische diersoorten eet. Om dit te voorkomen wilde we het katje maar van de dood redden. Nooit geweten dat een kleine kitten zó hard kon bijten! Jeemig het beest was in alle staten! Maar goed in het hotel, na wat eten, was het een poepie, en het hotel waar we verbleven is nu een prachtkat rijker:-)!
Zee Schildpadden, zeeleeuwen, haaien, baracudas, tonijn, octopus, zeesterren, vele tropische vissen en de geboorte van een walvis!
In totaal zijn we 8 dagen inclusief 2 reisdagen op de Galapagos geweest. Vanaf Isla Isabella zijn we voornamelijk op Santa Cruz geweest. Vanuit daar hebben dagtripjes gedaan. We hebben gesnorkeld en gedoken. Hier hebben we met zeeleeuwen gespeeld, zeeschilpadden, white tipped reef sharkes, spotten eagel ray´s gezien en zelfs de geboorte van een walvis gezien! Nou ja we hebben het niet écht gezien want de boot kon niet dichterbij komen maar de plas met bloed die ineens naar boven met navelstreng kwam en het hele kleine vinnetje die eerst niet gezien was, was voor de kapitein voldoende om te bevestigen dat dit om de geboorte van een walwis ging! Super cool!
Gisteren zijn we in Cuenca aangekomen! Een stad op 2500 meter hoogte met meesterlijke oude spaanse panden. Het is niet zo als Antiqua maar het sfeertje is super. Ook de prijzen zijn weer bijzonder prettig. De prijzen op de galapagos zijn bizar, een skivakantie is er niets bij...
We gaan nu weer lekker verder met onze stadwandeling, lekker lunchen in het zonnetje... Tja we vermaken ons prima!
Liefs Inge en Willem
1 reactie | Reageer
Geplaatst op 14-10-2009
Even een heel kort berichtje!
We zouden 5 dagen op een Hacienda verblijven. Inge had van het tripje in Quito nog steeds last van veel hoofdpijn vanwege de hoogte. Eenmaal op de Hacienda ging het niet weg, waardor ze op de Hacienda is gebleven terwijl Willem de illinizas is gaan beklimmen.
De klim was behoorlijk pittig en Willem vond deze ook niet geheel ongevaarlijk. Tevens is hij verkouden geworden, waardoor de Cotopaxi (de 2de berg) alleen maar zwaarder zou worden. Hierdoor heeft hij besloten om ook niet de Cotopaxi te beklimmen. Dit hield in dat we 3 dagen extra hebben en we konden gelukkig nog wat veranderen via het lokale reisbureautje waardoor we nu naar een Cloud Forest gaan 10 oktober vliegen we naar de Galapagos!
Groetjes,
Inge en WIllem
0 reacties | Reageer
Geplaatst op 10-10-2009
Hola hola, todavia estamos bien!
Vanuit het koude Machicha zijn we met een prive chauffeur helemaal naar Cocoa gereden. Het was vooral berg af. Na drie en een half uur waren we 3000 meter lager en het was er ineens tropisch warm! Heerlijk! Ondanks dat Machicha hoog in de bergen al een stuk gezonder aanvoelde dan Quito met al zijn uitlaatgassen, voelde Cocoa nóg prettiger aan. Heerlijke warmte. Het rond houten hostalletje staat naast een rivier omringt met palmbomen, bananenbomen en 150 andere soorten fruit. Ongelooflijk, het fruit valt hier letterlijk uit de bomen! Het fruit is hier zo in overvloed dat kinderen het gebruiken om er mee te spelen.
Na aankomst gingen we direct naar een ´finca´. Een finca is een plantage waar allerlei soorten planten door elkaar staan waardoor ze eigenlijk geen chemische bestrijdingsmiddelen hoeven te gebruiken, aldus de gids. We hebben echt de meest zalige en sappigste manderijnen ´ever´ gegeten! Na een wandeling van 3 uur waren onze buikjes rond van allerlei fruit wat zo even van een boom was geplukt. Heerlijk! Iets waar wij nooit over na gedacht hadden was dat er ook verschillende soorten bananen zijn, ook al zien ze er eigenlijk hetzelfde uit. Ik bedoel, je gaat niet naar de albert hein en vraag om een pondje ´bananas reales´ of ´bananas dominicanos´, toch? Hier hebben we alle verschillende typen naast elkaar geproefd! De volgende keer ga ik het toch eens proberen bij de Appie, want ik weet nu welke de lekkerste zijn!
De dag erna liet de gids ons zien hoé ze chocolade maken. Ecuador staat volgens de Ecuadorianen bekend om de beste chocolade in de wereld. Dát wilde we natuurlijk wel even proeven. De dag ervoor hadden we al vele cacaobomen gezien. Hele grappige bomen. De vruchten hangen gewoon aan de stam ipv aan de takken...Het vruchtvlees van de cocaoboon is net als een lichee, heerlijk. De boon zelf hebben we ook rauw gegeten. Het smaakte wat houterig en heel in de verte kon je de chocolade proeven. De gids ging vervolgens de chocolade branden net als koffiebonen malen en voilá je hebt 100% pure chocolade!
De rest van de tijd hebben we lekker in de rivier gezwommen, boekje gelezen en een watervalletje bezocht in een eeuwenoud bos, met enorme boomstammen.
Het ontbijt is hier erg heftig trouwens. Yuca met rijst en fruit. Yuca zijn grote ovale aardappelen. Deze frituren ze dan als ontbijt... Die hebben we maar even overgeslagen.
Vandaag zijn we na een 3,5 uur durige rit terug in Quito omdat we morgenochtend om 6 uur ´s ochtends naar de Galapagos vliegen. Tja en daar zal een droom van Willem in vervulling gaan. Spelen met blue footed (Jan van Gent) vogel, Darwin vinken, hammerhead sharks, leguanen etc. En het mooiste van alles ze schijnen helemaal niet bang te zijn van mensen, dus je kunt ze gewoon aaien! We zijn erg benieuwd! We verblijven 8 dagen op de galapagos. 3 dagen op Isla Isabella en dan nog een dag of 5 op Isla Santa Cruz!
So far onze eerste week!
Groetjes,
Inge en Willem
3 reacties | Reageer
Volgende pagina »
